یه نظریه ۵۰ ساله در مورد «صداها»ی اسکیزوفرنی با یه مطالعه جدید تأیید شد

شواهد جدید یه نظریه قدیمی رو تأیید می‌کنه که میگه آدمای مبتلا به اسکیزوفرنی به این دلیل «صداهایی» رو تو سرشون می‌شنون که گفتار درونی خودشون رو به اشتباه به عنوان یه صدای خارجی تلقی می‌کنن.

توماس ویتفورد، یه محقق روانشناسی از دانشگاه نیو ساوت ولز، میگه: «این ایده ۵۰ ساله که وجود داره، ولی آزمایش کردنش خیلی سخت بوده، چون گفتار درونی ذاتاً یه چیز شخصیه.»

ویتفورد و همکارانش با استفاده از نوار مغزی (EEG) برای اندازه‌گیری امواج مغزی، نحوه واکنش مغز به گفتار درونی و تو آدمای مبتلا به اسکیزوفرنی، نحوه واکنش مغزشون به توهمات شنوایی رو آزمایش کردن.

ویتفورد توضیح میده: «وقتی ما حرف می‌زنیم – حتی فقط تو سرمون – اون قسمتی از مغز که صداهای دنیای بیرون رو پردازش می‌کنه، فعالیتش کمتر می‌شه. این به خاطر اینه که مغز صدای خودمون رو پیش‌بینی می‌کنه. اما تو آدمایی که صدا می‌شنون، به نظر می‌رسه این پیش‌بینی به هم می‌ریزه و مغز جوری واکنش نشون میده که انگار صدا از یه نفر دیگه میاد.»

شرکت‌کننده‌ها شامل ۵۵ نفر مبتلا به اسکیزوفرنی با توهمات شنوایی اخیر، ۴۴ نفر مبتلا به اسکیزوفرنی بدون توهمات شنوایی اخیر، و ۴۳ نفر بدون سابقه اسکیزوفرنی بودن.

از این گروه خواسته شد که به صدایی از طریق هدفون گوش بدن و همزمان با شنیدن صدا، تو ذهنشون یا بگن «با» یا «بی». این صدایی که پخش می‌شد هم یا «با» بود یا «بی»، ولی شرکت‌کننده‌ها نمی‌دونستن کلمه‌ای که تو ذهنشون انتخاب کردن با چیزی که تو هدفون می‌شنون مطابقت داره یا نه.

وقتی گفتار درونی با صدای خارجی مطابقت داشت، مغز شرکت‌کننده‌هایی که اخیراً توهمات شنوایی رو تجربه کرده بودن، خیلی قوی‌تر واکنش نشون داد.

ویتفORD میگه: «تو آدمای سالم، استفاده از گفتار درونی همون نوع کاهش فعالیت مغز رو ایجاد می‌کنه که موقع بلند حرف زدن اتفاق می‌افته. اما تو آدمایی که صدا می‌شنون، این کاهش فعالیت اتفاق نمی‌افته. در واقع، مغزشون حتی قوی‌تر به گفتار درونی واکنش نشون میده، انگار که از یه نفر دیگه میاد. این ممکنه کمک کنه توضیح بدیم که چرا این صداها اینقدر واقعی به نظر می‌رسن.»

این نشون میده که «صداهایی» که آدمای مبتلا به اسکیزوفرنی می‌شنون، گفتار درونی خودشونه که مغزشون به اشتباه به عنوان یه صدای خارجی درک می‌کنه. این یافته‌ها ممکنه به پزشک‌ها کمک کنه تا بفهمن چه کسی در معرض خطر روان‌پریشیه، حتی قبل از اینکه اتفاق بیفته، که این می‌تونه امکان مداخله زودهنگام رو فراهم کنه.

لینک منبع